Dit is een verhaal voor de romantische lezers onder ons. Ik wil wat meer inhoud aan de karakters geven en een dieper uitgewerkt verhaal. 
Waar mijn vorige verhaal snel en ruig was, is dit verhaal meer voor de dromers. 
Wil je liever snel en ruig? Wacht dan op het tweede deel van dit verhaal 😉 Veel leesplezier!

Heb je dat wel eens gehad? Dan stuur je een berichtje aan de verkeerde persoon via Teams?

Mijn collega en bestie heet Marc. Midden 30, té grappig en heel erg gay. Maar dat maakt hem juist zo makkelijk in de omgang. En schaamte? Dat kent ‘ie niet.
Hij vraagt me de oren van mijn hoofd wanneer ik op een date ben geweest en denk maar niet dat ik de details achterwege mag laten. Hij wil álles weten. Laatst zei hij nog: ‘Meid, je bent de 30 gepasseerd, je eitjes zijn aan het verschrompelen. Als je niet snel een man aan de haak slaat ben je straks zo’n ouwe vrijster…’ en hij trok een gezicht. ‘Dramaqueen’ zei ik lachend. ‘De juiste komt vanzelf langs. Tot die tijd heb ik om te groeien. Te ontdekken waar ik naartoe wil en te weten wat ik wil.’ waarop hij met rollende ogen zei: ‘en om je eitjes in te laten vriezen…’ en daarop barstten we in lachen uit.

We zitten met de afdeling marketing op dezelfde verdieping als communicatie en het MT. Het is vrijdag, de sfeer is altijd anders, luchtiger. Ik hoor meer gelach, de kleding is nét wat losser en voor de dames geldt meer onthullend dat op maandag. Het dan ook de dag vóór het weekend…
Opeens wordt het stil op de afdeling, de ruggen gaan recht en de dames aan mijn rechterkant doen vlug een glossje op hun lippen. Dat is het moment wanneer de knappe CEO de afdeling op komt lopen. Sinds 1 maand hebben we een nieuwe CEO maar we zien hem zelden. Hij is druk met geen idee wat. Carla, mijn leidinggevende, haar rode haar perfect in een bob, zit heel toevallig, iedere keer wanneer hij de afdeling op komt lopen op een flexwerkplek langs het pad richting MT. Haar verlengde wimpers knipperen als ze zegt ‘Goedemorgen Marco, wat brengt jou hier op deze mooie dag?’ Haar rood gestifte lippen vormen een lach en deze is zowel spottend als uitdagend.
Werken met Carla is nooit saai. Mijn blonde haren vallen voor mijn gezicht en verbergen mijn glimlach. Het lijkt Carla niets te interesseren wat een ander van haar denkt. Ze doet waar ze zin in heeft en heeft schijt aan de wereld. Ik daarentegen ben verlegen en sta liever op de achtergrond. Oud zeer heeft me geleerd dat je beter onzichtbaar kunt zijn.

De knappe baas is nog niet eens 30 jaar oud schat ik, maar iets aan hem maakt dat hij autoritair overkomt. Hij vraagt 100% van zichzelf en verwacht dit ook van zijn medewerkers. Een eigenschap die je niet vaak ziet van mensen in de 30. Iets waar Carla totaal niets om geeft blijkbaar. Hij kijkt Carla verbaast aan maar glimlacht. ‘Werk Carla, werk.’ En hij verdwijnt zo snel als dat hij kwam. Carla fluit lucht tussen haar lippen wanneer hij de hoek om gaat en zwaait haarzelf zuurstof toe met haar hand. Ze houdt haar hand voor zich uit en zegt: ‘Ik ben dan wel getrouwd, maar zeker niet blind.’ Ik moet om haar lachen en ze knipoogt naar me. ‘Oké, genoeg geflierefluit allemaal, terug aan het werk.’ Zegt ze tegen niemand in het bijzonder en het team kijkt elkaar aan met een lach. Iedereen weet dat alleen zij degene is die weer aan het werk moet.

Wanneer ik mijn Teams open is deze helemaal leeg. Een storing? Ik zoek de naam van mijn mattie Marc op en klik uit gewoonte de eerste optie aan. “Zojuist kwam de hunk van de afdeling voorbij. Carla was aan het flirten, zoals alleen zij dat kan haha. Al kan ik het haar niet kwalijk nemen, hij is een prachtig mannetjes exemplaar en lijkt nog grootmoedig ook. Ik ben zó jaloers op jullie. Jullie doen maar waar je zin in hebt en geven er niet om wat anderen daarvan vinden. Ik zou willen dat ik een beetje van jullie karakter had. Hoe zou jij het aanpakken? Hoe zou jij de knappe baas op date vragen?”

Ik klik Teams weg en even later hoor ik “pling!” Ik lach in mezelf en kijk snel wat Marc te zeggen heeft. Alleen zie ik geen berichtje van Marc, maar van Marco. De nieuwe CEO. Het zweet breekt me meteen uit. Waarom zou CEO Marco mij een berichtje sturen? Zodra ik het gesprek open klik zie ik wat ik gedaan heb. Mijn berichtje is niet naar Marc gegaan, maar naar Marco Romano. Oh nee!

“Dominique, kom je alsjeblieft om 16:30 uur naar mijn kantoor? Laten we deze kwestie bespreken. Marco.”

Mijn blik gaat naar de hoek van mijn scherm: het is 15:50 uur. Over iets meer dan een half uur word ik de laan uitgestuurd. Ik lees mijn berichtje nog goed door. Zou ik een HR vermelding krijgen? Is het seksueel overschrijdend?
Mijn adem is versneld, mijn hart lijkt mijn borst uit te kloppen. De klok kruipt langzaam van 4 uur naar half 5. Ik maak mijn laatste opdrachten nog af voor vandaag maar eerlijk gezegd komt er niks zinnigs meer uit mijn vingers. Niet de kwaliteit die ik normaal lever, maar ze moeten het er maar mee doen. Net voor half 5 sta ik met trillende knieën op. Mijn handen bibberen waarna ik stap voor stap naar Marco’s kantoor loop, mijn blik naar beneden gericht. Zoals altijd de verlegen, terughoudende Dominique die niemand ziet komen of gaan. Een houding die me als kind al uit de problemen hield.

De deur staat op een kier en mijn borstkas inhaleert zoveel lucht als mogelijk. Langzaam adem ik weer uit voor voldoende moed en klop op de deur. ‘Binnen!’ hoor ik zijn warme stem roepen. Hij staat aan het eind van zijn kantoor uit het raam te kijken wanneer ik de deur binnenstap. Zijn lange gestalte is overheersend, zijn donkerblonde haar naar achteren gekamd en een gezicht waar een Griekse God jaloers op zou zijn. Hij wijst met zijn hand naar een zithoekje met een ronde tafel en een tweezitsbank met 2 stoelen eromheen. Ik ga in een stoel zitten en hij gaat op de tweezitsbank zitten aan mijn kant. Zijn ellebogen zet hij bedachtzaam op zijn knieën en zijn vingers raken elkaar aan onder zijn prachtig gebeeldhouwde kin. Zijn donkerblonde haar zit iets door de war alsof hij rusteloos is geweest. Maar het zit nog steeds alsof hij uit een Dior reclame is gestapt. Snel wend ik mijn blik weer terug naar beneden, naar mijn comfort zone, waar ik me veilig voel. Al voel ik me op dit moment alles behalve veilig.

‘Dominique..’ zegt hij met een intense stem, alsof hij mijn naam op zijn tong proeft. Zijn toon laat me opkijken waarna onze blikken elkaar kruisen. Zijn ogen, bruine irissen met kleine gouden vlokken erin en wimpers waar menig vrouw jaloers op is laten me verdrinken in gevoelens die ik niet mag hebben. Niet wil hebben, hij is mijn baas! Helaas heeft mijn onervaren hart hier geen boodschap aan. Mijn hartfrequentie schiet omhoog en ik heb het idee dat het zo’n luid geluid maakt dat hij dit wel moet horen.
‘Ik hoop dat je beseft dat dit soort berichten sturen naar collega’s erg ongepast is?’ Mijn blik ging meteen weer naar de veilige vloer en een waterval aan verontschuldigingen vloeide over mijn lippen. ‘Het spijt me meneer Romano, normaal praat ik nooit over collega’s, tegen niemand. De jaloezie op karaktereigenschappen van onze collega’s Marc en Carla namen de overhand…’ mijn stem stierf tot een fluistering. ‘Ik weet niet wat me bezielde… Ik wilde ventileren naar…’
Ik haalde adem en ik vertrouwde mijn stem niet meer. Wat nog over was, was een bibberend, piepend geluidje bij het laatste woord. Dus ik durfde geen woord meer te zeggen.
‘Mij?’ Ik keek van schrik naar hem op. Dat was namelijk niet wat ik wilde zeggen. Toen ik mijn blik op zijn gezicht richtte lachte hij spottend naar me met één wenkbrauw omhoog gelift. Mijn ogen groot schudde ik mijn hoofd. Nee, ik voelde me niet gedwongen te ventileren naar hem. ‘Normaal als ik Marc typ, dan staat hij altijd bovenaan. Ik ben bang dat de naam Marco zijn plek heeft ingenomen bovenaan de Teams contactlijsten…’ Niet wetende wat ik moest doen of hoe ik me moest gedragen friemelde ik met mijn vingers boven mijn schoot. Mijn blik weer naar beneden gericht uit angst voor ontslag hoorde ik hem zeggen:
‘Ik heb me in je verdiept het afgelopen uur Dominique.’ Mijn blik wendt zich weer op hem, de knappe man naast me, die veel te dicht bij me zat. Ik voel de warmte van zijn lichaam en zijn geur die mijn neusgaten bereiken helpt niet in deze situatie. Een diepe cologne met geurnoten van bergamot en sandelhout maar ook iets zoets en puur. Het was een uitdaging mijn verstand erbij te houden maar ik moest mijn best doen om mijn baan te behouden. Het moest, ik heb de inkomsten hard nodig.
‘Je levert voortreffelijk werk en om eerlijk te zijn ben ik van mening dat je meer kan dan je functie op dit moment toelaat. Is dat een keuze of hebben wij niet goed opgelet?’
De hitte steeg me naar mijn hoofd en ik zucht mijn adem langzaam uit waarvan ik niet wist dat ik deze inhield. ‘Het is Carla opgevallen en ze wilde mij teamlead maken bij de nieuwe DSM campagne. Maar ik voel me niet capabel genoeg om deze te leiden.’
‘Waarom voel je je niet capabel genoeg?’ In het korte moment dat ik omhoog kijk zie ik een serieuze blik en nieuwsgierigheid op zijn gezicht. Ik kan liegen zoals ik bij Carla had gedaan. Mijn verhaal was destijds dat ik mezelf verder wilde ontplooien en meer wilde leren om die functie tzt te kunnen uitoefenen. Mijn blik weer naar de vertrouwde vloer hoor ik mezelf de waarheid zeggen. ‘Ik ben niet iemand die een team kan leiden. Mijn hele leven lang voel ik me veilig op de achtergrond. Ondersteunend en behulpzaam waar het telt, daar is waar ik het beste werk verricht. Niet op de voorgrond.’ zei ik zacht. Ik kan mijn handen amper stil houden, al rillend van de spanning. Nog niet eerder heb ik de waarheid hardop durven zeggen. Het is een openbaring, een erkenning van mijn eigen angsten.

‘Mag ik je vragen wat je tegenhoudt?’ zegt hij voorzichtig.
‘Om niet te veel los te laten, ik heb geleerd om me stil te houden, de onzichtbaarheid is veilig. Om die reden solliciteer ik niet naar hogere functies.’ Het voelt aan de ene kant goed om dit hardop te zeggen. Zo voel ik me en het is fijn dat de baas weet dat hij niet méér hoeft te verwachten. Aan de andere kant voel ik me uitgeput en leeg. Een klein gedeelte van mezelf zou graag willen dat ik meer karaktereigenschappen zoals Carla en Marc had. Ik ben nu volwassen en de angsten van het verleden blijven me op deze manier achtervolgen. Toch was dit mijn leven.
‘Ik heb je nu meerdere keren het woord veilig horen noemen Dominique. Ben je op dit moment veilig in je leven?’ Ik schrik van zijn oplettendheid. Direct zeg ik ja, maar mijn hoofd knikt nee. Mijn therapeute en ik hebben het gehad over deze tegenstrijdigheden in mijn hoofd en hart. Ik zei vaak het één om ervan af te zijn, om me weer te kunnen verstoppen in het donker. Maar mijn hart zegt altijd de waarheid.
‘Nee’ zeg ik er meteen zachtjes achteraan. Ik adem diep in en een traan ontsnapt onder mijn ooglid vandaan. Ik wrijf hem snel weg en ik adem nog een keer diep in. ‘Ik red me wel, ik kom er wel uit.’ zeg ik met een bedroefde glimlach. Zo’n lach die je ogen niet bereikte. Zelfs ik hoor geen overtuiging in mijn stem.

‘Ik heb een voorstel voor je en wil dat je hier goed over nadenkt Dominique.’ Mijn waterige ogen kijken naar hem met verbazing. De droefheid al snel vervangen door nieuwsgierigheid.
‘Naast dat ik hier CEO ben, heb ik een invloedrijke familie die hoge eisen stelt aan een Romano.’ Een spier in zijn kaak flipt op en neer en ik kan zien dat hij emoties inhoudt. ‘Het feit dat ik geen vrouw aan mijn zijde heb, schuiven zij niet onder stoelen of banken. Kunnen wij elkaar wellicht helpen?’

Ik kijk hem nu nieuwsgierig aan. Zijn donkere ogen boren in die van mij. ‘Ik wil je nergens toe dwingen, zo zit ik niet in elkaar. Maar ik denk wel dat we elkaar kunnen helpen.
Mijn voorstel is om met mijn kapitaal jouw problemen te laten verdwijnen. Ik heb vrienden die erg overtuigend kunnen zijn bij welke mensen dan ook voor wie je je onveilig voelt. Ik laat ze overtuigen dat jou lastigvallen consequenties met zich meebrengt die ze niet willen dragen. Daarvoor in de plaats zou ik graag willen dat je met mij op openbare evenementen verschijnt en bij mijn familie thuis bij etentjes. Overal waar ik een partner bij kan gebruiken verschijn jij aan mijn zijde tot het einde van het jaar.’
Mijn adem stokt en onze blikken haakten aan elkaar vast. Hij meent het echt. Nog nooit eerder heb ik zo’n bizar voorstel gehad. Maar dat is niet gek, mijn leven is vrij simpel en rustig.
‘Het is een wederzijdse overeenkomst. Ik wil jou graag beschermen tegen alle angst in je leven. Jij beschermt mijn imago.’

Mijn hart bonkt hard om redenen die niets te maken hebben met angst. Iets in zijn blik maakt wat bij me los. ‘Waarom ik?’ Fluister ik met een stem, bijna onhoorbaar. ‘Je kunt iedere vrouw krijgen die je maar wilt, waarom vraag je dit aan mij?’ Een mondhoek gaat omhoog in een halve glimlach. ‘Ken je mijn familie Dominique?’ Ik schud mijn hoofd nee. ‘De meeste vrouwen die met mij willen daten willen iets. Geld, status, een ingang in mijn wereld.’ Zijn ogen staan droevig. ‘Dat jij niet weet wie ik ben is een opluchting. Daarnaast geeft het mij veel voldoening om iets voor jou te kunnen betekenen.’ Hij glimlachte verlegen. ‘Ben je het beu om angstig te zijn Dominique?’

In plaats van antwoord te geven op zijn vraag zei ik: ‘Ik moet nadenken over je voorstel, als je dat goed vindt.’ Hij knikt. ‘Natuurlijk. Volgende week woensdagavond is er een galavond in Amsterdam ter ere van historische kunst in Nederland. Die vrijdag is er een belangrijke feestavond vanuit onze nieuwe opdrachtgever DSM. Wij zijn uitgenodigd en ik neem je daar graag mee naartoe.’ Zijn ogen staan vol hoop en vuur. Mijn adem stokt in mijn keel als ik zijn blik vang. ‘Denk er het weekend over na en dan hoor ik je antwoord graag maandag.’ Hij steekt zijn hand in zijn binnenzak en pakt een kaartje welke hij aan mij geeft. ‘Dit is mijn persoonlijke nummer, als er iets is waar je hulp bij nodig hebt, bel me. Dit weekend maar ook voor de toekomst. Mijn hulp komt zonder verwachtingen, oké?’

Marco steekt zijn hand naar me uit om mij het kaartje te geven. Wanneer ik het kaartje aanpak raken onze vingers elkaar. Op het moment van aanraking vliegen onzichtbare vonkjes langs mijn huid. Snel trek ik mijn hand naar achteren en ik knik. Mijn benen hijsen me uit de stoel en ik laat mijn blik meteen naar de vertrouwde vloer zakken en mijn lange blonde haren vallen voor mijn gezicht. Ik draai me om en verdwijn als een speer uit het kantoor. Hij is te dichtbij, te aanwezig, te… alles.

Het kantoor is inmiddels bijna leeg dus ik doe niet meer de moeite om mijn laptop aan te zetten. Mijn jas vouw ik om mijn arm en de lift naar de parkeergarage lijkt een eeuwigheid te duren. De weg naar huis verloopt verder in een waas. Ik moet alles op een rijtje zetten en het gesprek herhaalt zich keer op keer in mijn hoofd. Na de tweede ring neemt mijn beste vriendin Miriam eindelijk de telefoon op. Zij is één van de weinigen die ik heb die alles van me weet. Alle donkere gebeurtenissen, alle uitdagingen die er nog steeds zijn. ‘Kan ik bij je langskomen vanavond?’ Ik hoor haar rommelen door de telefoon en bij deze vraag stopt het geluid. ‘Is alles goed?’ vraagt ze. ‘Ja, maar ik moet het met je hebben over nieuwe ontwikkelingen en heb je advies nodig.’ ‘Ik ben thuis, kom je meteen langs?’ Ik glimlach, mijn lieve vriendin weet precies wat ze moet zeggen. Ik draai mijn auto richting haar woning. Want na een gesprek met haar weet ik vast wat ik moet doen!

Na mijn verhaal kijkt Miriam me geschokt aan. ‘Oké, resumé. Jij kende Marco Romano niet voordat je hem leerde kennen als je CEO? Dominique, schaam je!’ Ze kijkt me aan met haar hand op haar hart alsof ik haar verraden heb. ‘En hij doet je een voortel waar zowel jij als hij voordeel bij hebben. Een voorstel..’ ze stak haar hand omhoog om een punt te maken ‘om zelfs zijn nep-vriendin te zijn!’
Ze kijkt me met doordringende ogen aan. ‘Als hij het aan mij zou vragen zou ik wel weten wat ik zou doen.’ Ze wiebelt met haar wenkbrauwen. ‘Maar jij twijfelt omdat…?’
Ik moet om haar uitbundige gebaren en wiebelende wenkbrauwen lachen. De laatste lepel van een heerlijk chocoladetoetje verdwijnt mijn mond in en nadat ik de heerlijke lekkernij heb doorgeslikt zeg ik: ‘Je weet hoe ik het haat om uit de schaduw te stappen. Ik wil niet opvallen, de veiligheid van de achtergrond voelt vertrouwd en als ik zijn partner word zal ik dat leven achter me moeten laten. Ik denk niet dat ik daaraan toe ben…’ zeg ik bedroefd. Wetende wat die verklaring, zijn voorstel, me kan kosten.

‘Al jaren ben je op de achtergrond, in de schaduw van je “familie”..’ – zegt ze tussen aanhalingstekens ..’ die je onrecht hebben aangedaan. Als ze de kans krijgen zouden ze het zo weer doen. Wat heeft dit je gebracht in de afgelopen jaren? Je bent nog steeds angstig, nog steeds een muurbloempje. Maar Dominique, je bent zóveel meer waard. Met hem heb je een stabiele basis om op terug te vallen, voor hoelang het ook duurt. En wie weet bouwt het je zelfvertrouwen zo op dat de toekomst je tegemoet lacht. Geen zorgen meer. Ik zie geen nadelen aan deze regeling, je hebt niets te verliezen schat.’ Ze geeft me vertrouwen door me een kneepje in mijn hand te geven.
Ik zucht, mijn hersens draaien op volle toeren. De opmerking dat ik niets te verliezen heb voelt niet zo. Op de achtergrond ben ik waar ik wil zijn. Ik heb geen ambities om op de voorgrond te staan. ‘Ik ben gewoon niet sterk genoeg om de nadelen van succes te incasseren Miriam.’ Zeg ik somber. ‘Gezien worden met Marco betekent in de spotlight staan, betekent uit mijn comfortzone stappen. Ik weet niet of ik dit wil..’ Miriam kijkt me aan met een blik. ‘En wat heeft deze comfortzone waar je je nu bevindt je gebracht Do?’ ze trekt haar wenkbrauw aan één kant omhoog om haar vraag kracht bij te zetten. Mijn schouders zakken en een diepe, trage ademteug ontsnapt aan mijn lippen. Met het kussen in mijn hand duik in de bank in en voel mezelf geknuffeld worden door de zachte zitting van de bank.
‘Dit vraagt om wijn!’ Ze knipt met haar vingers en haalt een fles uit haar koelkast. Onze glazen klinken en we spreken over van alles, behalve over Marco. Er is genoeg gezegd, ik moet de keuze zelf maken.

De maandagochtend komt te snel. Mijn wekker staat op 7 uur en nadat de stem van de nieuwslezeres haar laatste bericht op de radio heeft uitgesproken ontvang ik een berichtje van een onbekend nummer. ‘Kan je iets eerder op kantoor komen? Ik zie je graag asap op mijn kantoor. Marco.’ Een kreun in mijn kussen kan ik niet laten. Ik heb mijn beslissing genomen.
Ik open make-up paletten die ik nog niet eerder heb gebruikt en breng nét wat meer make up aan dan normaal. Met een krultang maak ik slag in mijn lange blonde haar en doe mijn mooiste werkkleding aan. Een smaragdgroene zakelijke jurk met een zwarte blazer eroverheen.
Wanneer ik in de grote spiegel op mijn slaapkamer kijk, zie ik een vreemde vrouw die in de weerspiegeling terugkijkt. Het grauw blonde wat altijd in een paardenstaart zat, hangt nu lang in golven langs mijn schouders over mijn rug. Mijn ogen niet te sterk opgemaakt, maar nét subtiel genoeg met eyeliner en donkere schaduwstroken in de plooi van mijn ooglid. De vrouw die terugkijkt is niet de onzekere Dominique, maar een vrouw die weet wat ze wil. Het vertrouwen dat het voorstel van Marco brengt, nu duidelijk zichtbaar in mijn verschijning.

Eenmaal op de zaak loop ik meteen door naar het kantoor van Marco. Een aantal collega’s die er al zijn kijken me met open mond aan. Na een korte inademing klop ik drie keer. ‘Binnen!’ Ik verspil geen tijd en loop door de deur naar binnen. ‘Meneer Romano.’
Hij kijkt op van zijn laptop en knippert een paar keer voordat hij naar dezelfde plek wijst als afgelopen vrijdag zonder wat te zeggen. ‘Noem me…’ hij kucht een keer, ik hoor dat zijn stem oversloeg toen hij sprak. Mijn zelfvertrouwen groeit bij het zien van de lust in zijn blik en ik loop met mijn kin omhoog naar de zithoek. ‘Noem me alsjeblieft Marco. Lust je wat drinken?’ vraagt hij. ‘Ik pak zometeen wel wat op mijn werkplek, Marco.’ Zeg ik met een zachte, nog steeds onzekere stem. Voor het eerst zeg ik zijn voornaam hardop tegen hem. De spier in zijn kaak slaat over en hij knikt. Ik volg zijn voetstappen naar dezelfde plek als waar hij vrijdag zat. Het vertrouwen wat ik zojuist nog had verdwijnt bij iedere seconde in zijn nabijheid.

Marco neemt me op met een honger in zijn ogen en zegt: ‘Ik kan je vertellen dat ik een heel goede reden had om je zo vroeg naar mijn kantoor te vragen, maar om eerlijk te zijn heb ik geen goede reden. Ik hoop met heel mijn hart dat je ja zult zeggen en ik wilde niet wachten..’ zijn bekentenis doet wat met me. Hij kijkt oprecht met een hoopvolle blik compleet op mij gericht. Ik negeer het gevoel me te willen verstoppen en mijn blik snel af te wenden dus ik kijk hem direct aan wanneer ik zeg: ‘Ik doe het.’ Hij knippert een paar keer voordat een voorzichtige lach op zijn gezicht verschijnt.
‘Ja?’ vraagt hij. Mijn hoofd knikt ja en mijn woorden zeggen nog een keer ‘ja.’
Een voorzichtige lach verschijnt op zijn gezicht en het is het mooiste wat ik in mijn leven heb gezien.
De warme gloed van binnen bereikt mijn ogen en mond en ik lach als een verliefde puber terug.
‘Ehm, ik heb voor de zekerheid een contract opgesteld, zodat we elkaars verwachtingen op papier hebben staan. En, om misverstanden te voorkomen.’ Hij staat op en ritselt wat in een lade in zijn bureaumeubel. Hij neemt een mapje mee naar waar ik zit en geeft deze aan me voordat hij weer gaat zitten. ‘Dit is een belofte van mij aan jou om je te helpen bij waar je ook hulp bij nodig hebt. Anderzijds is het een belofte van jou aan mij om te helpen bij sociale gelegenheden.’ Hij kijkt me nu wat onzeker aan. ‘En er staat ook in hoe we onze relatie openbaar maken. Aangezien we samen op bedrijfsgelegenheden verschijnen wil ik hierover geen onduidelijkheid. Hoe we dingen na december eindigen kunnen we tzt overleggen. Wat vind je daarvan?’

Adem waarvan ik niet wist dat ik deze inhield blaas ik nu langzaam uit. ‘Het klinkt erg officieel, maar ik begrijp waarom dit nodig is. Ik lees dit vandaag door en zal ze aan het einde van de dag bij je terugbrengen.’ Hij knikt en staat tegelijkertijd met mij op. Zijn hand steekt hij voor zich uit en voor het eerst raken we elkaar aan. Zijn hand voelt warm en stevig. Weer gaan er vonkjes recht door mijn huid richting de rest van mijn lichaam waardoor ik overal kippenvel krijg. En voor het eerst is het een fijn gevoel. Zijn ogen ontmoeten die van mij en we kijken elkaar iets langer aan dan normaal gebruikelijk is. Ik laat zijn hand los en pak het mapje van de leuning waar ik dit had weggelegd. Wanneer ik naar de deur loop voel ik zijn ogen in mijn rug branden. En voor het eerst in mijn leven heb ik het gevoel dat het goed gaat komen. Maar iedere keer wanneer ik dit gevoel enigszins krijg, word ik door mijn familie teruggefloten….

Wanneer ik de papieren getekend bij Marco op kantoor wil terugbrengen, kom ik met rode wangen bij hem binnenlopen. Er stonden details in hoe we met elkaar moeten omgaan. Vriendschappelijk, uiteraard, maar ook werden handelingen benoemd zoals begeleiding met zijn hand op mijn rug, handen vasthouden waarbij dit acceptabel geacht werd en naar elkaar kijken alsof we verliefd zijn. Ook stond erin dat hij me van een nieuwe garderobe voorziet en ik moest mijn maten aangeven. Aangezien mijn budget het niet toelaat om galajurken te kopen ben ik hier eigenlijk heel blij om. Tijdens het lezen vroeg ik me af of ik wel toe ben aan deze overeenkomst? Maar de woorden van mijn vriendin echode door mijn hoofd. “Wat heb ik te verliezen?” Dus het is tijd voor actie.
‘Alles goed bevonden?’ zegt hij met een voorzichtige glimlach wanneer hij het mapje met de documenten opent. ‘Alles is goed bevonden.’ Zeg ik. Hij kijkt naar mijn parafen op iedere bladzijde en mijn handtekening op de laatste naast die van hem. Hij ademt diep in en zegt daarna: ‘mooi! Tijd voor een date.’ Geschrokken kijk ik hem aan met mijn wenkbrauwen omhoog. ‘Een date?’
Hij lacht zijn tanden bloot en heeft een schattig kuiltje in zijn linkerwang. ‘Jazeker! We kunnen niemand overtuigen als we elkaar niet eerst leren kennen. Dus ik zou je graag vanavond uit eten willen nemen.’ Ik voel hitte naar mijn wangen stijgen en weet dat ik nu zichtbaar aan het blozen ben. Zijn lach wordt er alleen maar groter op. ‘Ehm, okééé.’’Het laatste woord strek ik zo lang mogelijk uit. In gedachte door mijn garderobe aan het gaan of ik iets geschikts heb om aan te trekken.
‘Het is niet de meest chique restaurant waar ik je mee naartoe zal nemen, maar voor een eerste date denk ik een hele leuke plek. Heb je een cocktailjurk om aan te trekken?’ Ik knik ja. ‘Mooi, ik haal je op om half 7, is dat oké?’ Weer knik ik ja, maar nu vormt er langzaam een glimlach op mijn lippen.
Een warme gloed spreidt over zijn gezicht en ik voel me spontaan een stuk beter over de situatie.
Met een lach loop ik naar de lift, die me bij mijn auto brengt. Vandaag is een goede dag.

Tijdens de date vertel ik openhartig over mijn verleden. Allereerst begin ik over mijn werkverleden waarbij ik een keer een verkeerd gebouw binnen liep en een bestuursvergadering bijwoonde. ‘Ze deden er 20 minuten over te beseffen dat ik niet hun nieuwe consultant was.’ Hij moet lachen. ‘Wat deed je toen?’ Ik glimlach om de herinnering. ‘Ik heb een geïmproviseerde presentatie gehouden over digitale marketingstrategieën. Ze vonden mijn ideeën zo origineel dat ze me een baan aanboden.’ Nu lacht Marco zo hard dat hoofden van omliggende tafels omdraaien. ‘Je zit vol verrassingen Dominique.’ Daarna vertel ik over mijn familie en hoe onze relatie mij op dit moment soms in benarde situaties brengt. En dit zeg ik nog subtiel.. Mijn moeder die al jong stierf en mijn vader 5 jaar geleden. Helaas had mijn vader niets geregeld met betrekking tot een testament en zijn nieuwe vrouw kreeg alles. Het huis, al zijn bezittingen en inhoud van zijn bankrekeningen. Zijn nieuwe vrouw met stiefdochter genieten van het leven, maar ze zijn mij helaas vergeten in al hun vakanties en uitgaven. Dat maakt op zich niets uit, ik heb mijn eigen leven op orde, maar het is toch pijnlijk wanneer je je kindsdeel langzaam ziet verdwijnen. Het lijkt hun nu niets te interesseren. Daarnaast maken ze er een hobby van om mij het leven zuur te maken.

We worden onderbroken door een stem. ‘Dominique, wat een verrassing dat ik je hier tref.’ Beiden kijken we om. Het is één van de twee vrouwen die ik het liefst nooit meer zie. ‘Renee’ erken ik de aanwezigheid van mijn stiefzus, maar zelfs ik kan de koude toon in mijn stem horen. Renee bekijkt Marco iets te gretig en houdt haar hand op mijn blote arm. Haar vingers glijden langs mijn huid naar mijn elleboog. ‘Je ziet er prachtig uit vandaag. En wie is je metgezel?’ Ik voel Marco’s energie veranderen naast me. Zijn lichaam verstijft. Voordat ik kan reageren staat Marco op en gaat tussen mij en Renee staan. Op die manier is ze verplicht me los te laten. Zijn houding is anders. Schouders breed, kin omhoog en rug recht. Hij lijkt nu nog langer dan hij al is.
Hij steekt zijn hand uit en zegt: ‘De naam is Marco.’ Hij schudt haar hand kort en zegt daarna snel: ‘We zijn in gesprek. Ik ga ervan uit dat je het niet erg vindt dat we een andere keer meer tijd nemen om je te spreken?’ Hij glimlacht, maar de lach bereikt zijn ogen niet. Hij legt zijn hand op mijn schouder, waardoor we een eenheid vormen naar Renee toe. Haar mond opent en sluit dan weer. Opent opnieuw en zegt dan verrast: ‘Natuurlijk. Ehm, we spreken elkaar snel Dominique.’ en verdwijnt zo snel als ze kwam.

Stiekem voel ik me ontzettend warm van binnen. Hij was netjes maar zeker duidelijk. Ze was hier niet welkom en dat is Renee niet gewend te horen. Ze heeft dezelfde blonde haren als ik overgenomen, alleen dat van haar komt uit een potje. Ze voelt zich altijd al zelfingenomen, zolang ik haar ken. Wat ik had, moest zij ook hebben. Wat mij plezier maakte moest zij ruïneren. Maar op dit moment ben ik blij dat deze aantrekkelijke man duidelijk weet om te gaan met dit soort vrouwen. ‘Dit gaat ze me binnenkort betaald zetten, dat je het weet.’ Zeg ik zachtjes. Hij pakt mijn hand en kijkt naar mijn vingers om die van hem. Daarna kijkt hij me in de ogen en zegt: ‘Laat ze maar komen. We zijn nu een team en we kunnen alles aan.’ Hij geeft me een knipoog en kust daarna langzaam mijn hand zoals ze alleen in films doen. Hitte en elektriciteit schieten van mijn hand recht naar mijn hart. Wanneer ik in de ogen kijk van de man tegenover me, weet ik dat ik in de problemen zit. Hij doet me meer dan ik wil toegeven. Maar ik geloof hem. We zíjn een team en wat er ook op me afkomt, ik heb het volledige vertrouwen in hem dat we dit aankunnen.